برای معماری ایرانی||||||||||||||For Iranian Architecture

31خرداد...هنوز خیلی راه داریم

٣١خرداد ۶٩، روز پنجشنبه ساعت 30 دقیقه و 13 ثانیه

زمین در بسیاری از مناطق حاشیه شمال و شمال غرب ایران لرزید...رودبار و منجیل ویران شد...

روزی که تا حال فراموش نکرده ام، اولین تجربه زلزله من!

تجربه ترس و دلهره ای که هر لحظه فکر می کردیم که سقفی که زیر آن با خوشی زندگی می کردیم، روی سرمان آوار شود...و دیگر بابا و مامان و خواهر و برادر و اسباب بازی و دوست و...خیلی چیزهای دیگر نداشته باشیم!

امروز سالگرد نقطه ای تلخ اما مهم در تاریخ مهندسی ساختمان ایران است، دوره  ای که بالاخره تصمیم گرفتیم که در ساخت و ساز خانه های معمولی، از سیستم دیوار باربر و طاق ضربی بگذریم و سراغ بتن و اسکلت فلزی، متال استات و ... برویم...

سازمان نظام مهندسی و مقررات ملی و سهمیه و درجه برای مهندسان داشته باشیم...


امروز 20 سال از آن نقطه لرزش جامعه مهندسی ایران گذشته است...

امروز بهتر شدیم، محکمتر ساختمان ساختیم، اما هنوز و هنوز و هنوز خیلی راه داریم تا دیگر از زلزله خاطره نداشته باشیم!


+ نگار (رزالیا) نصیری****** Negar(Rosalia) Nassiri PH.D, M Arch ; ٩:٤٩ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()