برای معماری ایرانی||||||||||||||For Iranian Architecture

چه زمان معماری ایران دارای کرسی های نظریه پردازی می شود؟

 معماری رشته ای جذاب و کاری با قابلیت های ارائه ایده های نو بسیار بالاست، که افزونی ها و کاستی هایش به شدت به سیاستها و عوامل اقتصادی و اجتماعی وابسته است.معماران بر اساس آموزش و تجربه یاد می گیرند و با استعدادهایشان زیباتر و بهتر می سازند.

 

اما چه زمان ایده ای نو وارد  معماری می شود و به عبارت بهتر چه زمانی یک معمار نظریه پرداز می شود؟

با اینکه در ظاهر معماری به ساخت و ساز منتهی می شود، اما تأثیرات فراوان روانی و اجتماعی آن سبب ساز معانی دیگری برای آن است که نیاز به کنکاش و یافتن دارد و اینکه معماری صرفا با دانستن چگونه طرح کردن یا چگونه ساختن بتواند تأثیر گذار بر جریانی نوین باشد، منطقی به نظر نمی آید.

 

اما یک معمار برای نظریه پردازی نیاز به دانستن چه علوم دیگری دارد؟

آنچه از تجربیات موجود به دست می آید، فلسفه، جامعه شناسی، روانشناسی، ریاضیات و علوم شناختی تأثیر زیادی بر نظریه پردازی های معمارانه داشته اند، اما آیا چنین علومی جایگاهی در سرفصل دروس رشته معماری داشته اند؟

با نگاهی به سرفصل های تنظیم شده در دروس معماری ایران، جایگاه قابل ملاحظه ای برای این نوع علوم در نظر گرفته نشده است و صرفا در دوره های فوق لیسانس و دکترا به شکل محدودی به آنان توجه می شود.

 

اما آیا جریان معماری امروز ایران نیاز به عرصه های نظریه پردازی و نظریه پردازانی دانشمند ندارد؟

آیا برای 20 یا 30 سال آینده جامعه دانشگاهی ایران کرسی هایی برای معماران نظریه پرداز در نظر گرفته نشده است؟ آنچه که امروز می بینیم برخورد سطحی در انتخاب اساتید دروس و عدم توجه به تربیت نسل جوان نظریه پردازان است که سرمایه های دانشگاهی 20 سال آینده ایران و داعیه داران کرسی های نظریه پردازی آینده خواهند بود.

 اگر این جریان امروز راه خود را نیابد، آیا امید به آینده امان دورتر نخواهد شد؟

و اینکه چرا امروز ارتباط ما با جامعه بین المللی معماری کمرنگ شده و در این چند ساله کنفرانسی بین المللی با حضور گسترده اندیشمندان و نظریه پردازان معماری دنیا برگزار نشده است؟

آیا جامعه علمی معماری در رکود به سر نمی برد؟

 

آیا نه اینکه می باید امروز دغدغه آینده امان را داشته باشیم و ایران را وارد جریان های تأثیر گذار معماری دنیا کنیم؟

 

 

انگیزه تقریر این یادداشت با کامنت دلسوزانه دوست اندیشمندم خانم دکتر شاهچراغی به من داده شد.

 

سپاس

+ نگار (رزالیا) نصیری****** Negar(Rosalia) Nassiri PH.D, M Arch ; ٩:۱٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ اسفند ۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران ()