برای معماری ایرانی||||||||||||||For Iranian Architecture

روی این "نقطه آبی رنگ پریده"

Pale Blue Dot :

نقطه رنگ پریده آبی (Pale Blue Dot)، نام و لقب عکس مشهوری است که به وسیله کاوشگر فضایی ویجر يك از زمین گرفته شده است. این عکس ، نمایی از زمین در برابر گستره عظیم فضا به دست می‌دهد.

در سال 2001 سایت (www.space.com) ، این عکس را به عنوان یکی از 10 عکس برتر علمی گرفته شده از فضا ، انتخاب کرد.
این عکس از
فاصله 6.4 میلیارد کیلومتری از زمین گرفته شده است. در این عکس زمین تنها 0.12 پیکسل ، اندازه داشت. این عکس به وسیله یک دوربین با زاویه باریک 32 درجه و با استفاده از فیلترهای آبی ، سبز و بنفش گرفته شد.
کارل ساگان در کتاب «نقطه رنگ‌پریده آبی» درباره این عکس می‌نویسد:
"ما موفق شدیم که این عکس را از عمق فضا بگیریم و اگر شما به آن نگاه کنید ، یک نقطه می‌بینید.
به آن نقطه بار دیگر نگاه کنید. آنجاست. آنجا خانه است
. ما آنجاییم.

هر کسی که دوست داریم ، هر کسی را که می‌شناسیم ، هر کسی که از او تا به حال شنیده‌ایم ، هر انسانی که تا به حال زیسته است ، ‌روی همین نقطه به سر برده است.
مجموع همه خوشی‌ها و رنج‌‌های ما ، هزاران آموزه‌ اقتصادی ، ایدئولوژی‌ و مذاهب دلگرم‌کننده ، هر شکارچی و کاوشگری ، هر قهرمان و ترسویی ، هر آفریننده و نابودکننده تمدنی ، هر شاه و رعیتی ، هر زوج جوان عاشقی ، هر کودک امیدواری ، هر مادر و پدری ، هر مخترع و مکتشفی ، هر معلم اخلاقی ، هر سیاستمدار فاسدی ، هر ابرستاره‌ای ، هر رهبر عالی‌رتبه‌ای و هر معصوم و گناهکاری در تاریخ نوع بشر روی همین نقطه غبارگونه معلق در پرتو آفتاب ، تجلی یافته‌ و زیسته‌ است.
(منبع: روزنامه الکترونیکی روزانه)

شاید بارها خوانده ایم یا شنیده ایم که کهکشان(Galaxy) ما بزرگ است ولی تنها کهکشان دنیا نیست، خورشید با تمام آن عظمتش رقیبان بسیاری در این عالم پهناور دارد.

ما در یک کهکشان و در جهان پهناوری که ابتدا از جهانی متراکم، داغ و پرنور شکل گرفته است زندگی می کنیم. همه موجودات جهان از این انرژی نورانی خلق شده اند و در کل این امکان وجود دارد که خود جهان پهناور و انرژی که آن را پر کرده است از انفجار ذرات کوچک ناپایدار در فضا تشکیل شده باشد.  

آنچه که از فرضیات انفجار بزرگ Big Bang)) در کتاب "انفجار بزرگ" اثر کریک هوگان پیشنهاد شده این است که در فضای فاقد خلأ فیزیکی، اثر دافعه شدید متقابل گرانشی گسترش می یابد. این دافعه انرژی جهان را پس می دهد و باعث انبساطی می شود که انفجار بزرگی را شروع می کند. طبق این عقیده، چیزی که انفجار بزرگ را آغاز کرده است، یک ذره میکروسکوپی در خلأ بوده است. با فرض وجود این ذره، باید انفجار بزرگ به خاطر نیروهای فیزیکی بوده باشد.(هوگان، 1385، 51)

ادامه دارد...

+ نگار (رزالیا) نصیری****** Negar(Rosalia) Nassiri PH.D, M Arch ; ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ ; جمعه ٢٠ مهر ۱۳۸٦
    پيام هاي ديگران ()